મારી કવિતા

 ખબર  નથી  મુજને  આ  શું  કરું  છું?

ચાહુ છુ સૌને, પણ તમને પ્રેમ કરું છું

સૂરજ બરફ થઈ આ ક્ષિતિજે પીગળે

હા,   તારો   હજુ   ઈંતજાર   કરું  છું

સમજાવી  શક્તી  નથી  વ્યથા મારી

પણ  પ્રયત્ન  એનો  વારંવાર કરું છું

કદિ  હાસ્ય વેરું, કદિ માતમ મનાવું,

મળે જીવતર જેવું , એવું જીવી લઉ છું

જીદગી તો પ્યાસમાં જ પૂરી થઈ જાત પણ-

આંખોમાં   તારી  મને   દેખાય  ભીનું   રણ

 ખોબો   ભરીને  વેરી   દઉ   હાસ્ય   પણ-

આપે  જો  કોઈ   મને  ખુશીનો  એક  કણ

 અંધારી  રાતે  જલાવી  દઉ  કોડિયું  પણ

મળી  જાય  મને  કોઈ  અજવાસી  ક્ષણ

માગુ હું ખુશી ને ચોધાર આંસુએ રડું

બસ આમજ હું મારામાં તરબતર રહું

જીવનની રાહે આ તે કેવી ચાલ છે?

અંતરે  બેસૂરા,   આ તાલ  લઈ ફરું

ખોલીને જોઉં તો નીક્ળે ચપટી ધૂળ,

ને રણની તલાશમાં હું  દ્વાર દ્વાર ફરું

ઘૂમે આ  ગ્રહો  નક્ષત્રો આસ પાસ,

લઈ બ્રહ્માંડને મુઠ્ઠીમાં હું આભમાં ફરું

મૃગ હોય અજ્ઞાન એની કસ્તૂરી વિશે

લઈ   કસ્તૂરી  જ્ઞાન,   હું મારામાં ફરું